Kordon üzerinde yükseliyor Beyaz Kule. Ege’yi arkasına alarak yüzünü Selanik’e dönmüş. Eski Selanik surlarının, şehrin doğu tarafındaki sahil surları ile birleştiği noktada. Beyaz değil lakin. Kiliseleri, önce camiye sonra tekrar kiliseye çevrilmiş; aklı karışmış, yaşadığı büyük yangında benliğinin bir kısmını yitirmiş, mübadeleyle birlikte Türkiye yollarını tutan Türklerin arkasından gözyaşı dökmüş, yaklaşık elli bin Yahudi’yi Almanlardan saklayamamanın ağırlığını yıllarca taşımış bu kentin acılarına tanık olan bir yapının, “beyaz” kalması beklenebilir mi? Ki vakti zamanında bu yapıda kılıç sesleri yankılanmış, yapı kan kızılına bürünmüşse… Taştan da olsa, Kule’nin rengi içine gömdüğü acılardan sararmaz mı, adına “tarih” denen bu olgunun karşısında? Hangi boya sonsuza dek kapabilir ki bunca gözyaşını?

Fotoğraflar için lütfen ilerleyiniz.